“Toen dacht God weer aan Noach en aan alle wilde dieren en het vee bij hem in de ark. Op zijn bevel begon er een wind over de aarde te waaien, waardoor het water daalde.“ Genesis 8:1

Noach. Rechtschapen mens. Hij vindt genade in de ogen van God. Bouwt een ark en overleeft een enorme vloed. In Genesis 6 - 9 is het opgetekend. Het verhaal van een einde en een nieuw begin.

Hij moet dus op dat grote schip gezeten hebben. Een drijvend huis. Een jaar dobberen ze rond. Noach, zijn vrouw en drie zonen met hun vrouw. Verder zijn er de dieren, in paartjes binnengekomen. Een drijvende dierentuin. Op een zee vol vissen, onder een hemel zonder vogels.

Het lijkt of God hen is vergeten. Dan steekt de wind op en het water begint langzaam te zakken. Noach laat een raaf uitvliegen. Zijn er al droge plekken? Een duif wordt losgelaten. Is er al nieuw leven? Bij de tweede poging komt de vogel terug met een olijftakje in de snavel. Er is weer groen! De duif vliegt een derde keer uit en blijft weg. De lucht is zuiver. De aarde is schoon, zo schoon als vlak na de schepping. Het leven begint opnieuw.

Het verhaal van Noach is geen verhaal van een ramp. Het gaat niet over alles wat onderging. Dit is het verhaal van een redding. Het bewijs dat de
schepping geen mislukt project is.
De aarde is gegeven om te bewonen en bewoonbaar te houden.
Noach is niet erg spraakzaam. Hij bebouwt het land en plant een wijngaard.
Na het water is er wijn.